Þetta kallast menning, hámenning.

Við búum í fjölmenningarsamfélagi. Myndin er stækkanleg með einum smelli.

Ein af plötum ársins er komin út, svo einfalt er það.

Fleet Foxes, fimm manna sveit frá Seattle hafa hér smíðað plötu sem byggir á gömlum gildum sem hitta beint í mark og það þeirra fyrsta plata. Raddanir ala Beach Boys og Crosby, Stills og Nash ásamt fleiri áhrifum eru hér svo skemmtilega augljós án þess að nokkurn tímann sé hægt að segja að þeir séu að taka beint frá sínum áhrifavöldum. Fleet Foxes hafa farið sína leið.

Tóndæmi dagsins er það lag af plötunni sem greip mig fyrst, lagið byrjar í rólegheitunum en vaknar svo til lífsins með stæl. Þetta lag eitt og sér ætti að duga til að leyfa fólki að heyra hverskyns plata er hér á ferð.

Ég ætla að leyfa laginu að njóta sín og babbla sem minnst um þá.

Fleet Foxes – Your Protector

Um daginn þurfti ég að fara inní herbergið hans Hlyni. Fataskápurinn var opinn og ég starði inn í hann og klóraði mér í  hausnum um hvað drengurinn er að skipuleggja inni í skápnum. Ég nota minn skáp til að geyma föt, það gerir Hlyni sko ekki.

Mér væri talsvert létt ef þetta væri bara heimabrugg inni í skápnum eða fikt við sígarettur en þetta lítur frekar út eins og drengurinn sé að skipuleggja heimsyfirráð.

Þegar þetta eina símtal kemur á nokkra mánuða fresti hverfa einhvern veginn öll vandamál heimsins á einu bretti og aðeins eitt kemur í huga manns, að ná í góssið.

Amma Dúna var að baka kleinur og tilkynningin um að ég mætti koma að sækja nokkra poka handa L82 var fljótt afgreidd.

Það er ekki til neitt betra en nýbökuð kleina og glas með mjólk. Sérstaklega ef hún er snædd í Rauðagerðinu hjá mínu fólki.

L82 fengu þrjá poka, með fimmtán kleinum hvor. Það er talið ofan í hvern poka svo að allir fái jafnt. Pokarnir eru búnir því að Kata hans Jóa hreinlega missti sig í kleinusmakki.

Ég fékk eina kleinu.

Ég er ekki frá því að það hafi verið tár í hvarmi og mikil eftirsjá í henni 109,Reykjavík í gær. Ekki því að Spánverjar unnu EM eða af því að knattspyrnuveislan EM var að klárast.

Heldur út af því að ég var að kveðja hann Dóra minn sem flytur til Mósambík á morgun og verður þar til jóla að hjálpa búskmönnum að kunna að meta Royal búðing og Áramótaskaupið frá 1985.

Það verður yndislegt að fá Dóra og Nönnu aftur heim en þangað til sætti ég mig við Jóa og Hlyni.

Nógu mikið er búið að tala um það að Jay-Z sé fyrsti hip-hop listamaðurinn til að spila á Glastonbury og það sem eitt af stóru nöfnunum til að trekkja á hátíðina. Sá sem öskraði mest yfir þessu var Noel Gallagher.

Jay-Z svarar svo Noel á þann máta sem hann kann best, á sviðinu. Þetta er vel gert. Þó ég sé engin Katrín að þá kann ég að meta svona.

Þorskurinn sem við veiddum í sjóstönginni var framreiddur samkvæmt kúnstarinnar reglum. Unga fólkið í dag er miklu meira fyrir allskonar marineringar og rétti frekar en einhverja soðningu. Ég þyrfti ekki marga putta til að telja hversu oft fiskur hefur verið eldaður á L82.

Eins og mig minni að þau séu þrjú skiptin og þá hefur eitthvað verið keypt í Fylgifiskum sem á að skella í ofn eða steikja á pönnu.

En við gerðum hlutina öðruvísi í þetta skiptið. Roð og beinhreinsun var í höndum Kötu hans Jóa enda er hún utan af landi og allt svona kunna þeir sem eru utan af landi. Þorskstykkin voru sett í eldfast mót og smurði með olíu og tómötum raðað í kring. Saltað og piprað eftir smekk og svo hent inn í ofn.

Á meðan var búið til brauðrasp með steinselju, salti og pipar. Eftir að fiskurinn hafði verið í ofninum í um 10 mínutur var hann tekin út og dijon sinnepi smurt á fiskinn og vel af brauðraspi ofan á. Fisknum var svo hent aftur inní ofn í fimm mínutur eða bara til að leyfa raspinu að taka lit. Borið fram með brauði og kartöflum sem steiktar voru á pönnu.

Maturinn var yndi og Valur Gunnarsson, markmaður 1.deildarliðs Leiknis hafði aðeins eitt að segja um máltíðina á sama tíma og hann fékk sér ábót.

„ Þetta er rosalega gott, frábært hvað gulræturnar gera mikið fyrir kartöfluréttinn “ . Þetta var á sama tíma og hann tróð upp í sig sætri kartöflu sem hann hélt að væri gulrót.

Myndin sýnir klassískan Jóhann í Laz-y-Boy á meðan aðrir íbúar L82 elda og leggja á borð. Matinn má sjá neðst á myndinni ásamt hluta af borðstofustól.

Ég er með sólgleraugun.
Ég er ber að ofan.
Ég er með báðar Ak-47 byssurnar mínar með modduðu ammo clippi.

Djöfull er ég töff.

Ég er með opna buxnaklauf.

Þar sem ég er annálaður útivistarmaður tekur því varla að nefna síðasta mánudag en þar sem fólk er að væla yfir bloggþurrki reyni ég eftir bestu getu að setja hér nokkrar línur.

Mánudagurinn síðasti toppar þó allt þegar kemur að útivistartöktum. Hádegismatur úti á landi (lesist Mosfellsbær), Esjan, sund og sjóstöng var dagskrá dagsins.

Tryggvi, pabbi hennar Vigdísar (hans Eika Búa) bauð íbúum L82 á sjóinn enda góður liðsauki fyrir hvaða bát sem er að fá vana menn eins og mig og Jóa á sinn bát. Ég held þó að Tryggvi hafi ekki alveg vitað hvað hann ætti að segja þegar við mættum með Ray Bahn sólgleraugun, í gallabuxum og Converse skóm. Landkrabbar er eflaust orðið sem hann var að leita að.

Við fylltum trollið af ufsa, þorski og ýsu og vorum ekki lengi að skófla þessu í land. Það var frábært veður og ótrúlega magnað að leggja bátnum við sjóvarnargarðinn við Skúlagötu og vera að gera að fisknum í 101 Reykjavík. Sjóstöng er ótrúlega skemmtileg sport, Jói var reyndar skíthræddur við fiskana. Gat aldrei leyst þá sjálfur af stönginni, fannst þeir svo slepjulegir og skrýtnir.

Svo er ég enn fúll yfir því að ekkert af mínum liðum er að taka titla og verðlaun. Lakers og Holland öll í ruglinu. Bara næst segir maður, bara næst.

Næsta mál gæti þá verið að blogga um það þegar við elduðum þorskinn. Það var eitthvað.

Myndir af sjóstöng á internetinu algóða.

Mínir menn í Lakers eru í þessum töluðu orðum 30 stigum undir í Boston og þeir grænu að næla í sinn fyrsta meistaratitil síðan 1986. Þeir eru vel að sigrinum komnir enda hafa þeir yfirspilað Lakers næstum í öllum leikjum seríunnar og Lakers menn geta eingöngu kennt sjálfum sér um að hafa ekki staðið sína pligt. Þeir eru eins og handrukkarar í barnaafmæli í kvöld eins og Svali orðar þetta. Þeir einfaldlega ekki heima þarna.

L82 hafa sinn mann á staðnum. Hlyni sem reyndar heldur að Kevin Garnett heitir Kalvin Garnett er á staðnum undir því yfirskini að hann sé á fundi fyrir bankann.

Myndin er lítil en hún er nóg, Hlyni er í treyju númer 5 sem er númer hans manns, Kalvins Garnett. Ég er ekki sáttur við tap minna manna, en ég er ánægur að Hlyni er að fagna í Boston höllinni fyrsta titlinum síðan 1986.

Þegar Þýskaland - Pólland og Ísland - Makedónía var í gangi á tveimur rásum og ábúendur L82 geta ekki komist að samkomulagi um hvað skuli horfa er úr vöndu að ráða.

Íslendingar eru þekktir fyrir að redda sér og því var ekkert um annað að ræða en að ná í gamla sjónvarpið hans Jóa sem hann hefur ekki verið notað síðan Sega Mega Drive tölvan hans var í full swing.

Eina vandamálið þennan tíma var að þegar að Jói öskraði "aaujjjj" vissi ég ekkert um hvorn leikinn hann var að tala.

Um daginn horfðum við sætabrauðsdrengirnir á L82 á ömurlega mynd sem við héldum og vonuðum að myndi verða þolanleg afþreying. Myndin var það klárlega ekki.

Myndin var pitchuð sem mynd eftir höfunda Notting Hill og Love Actually. Við bara já já, það hlýtur að vera ágætis þvæla sem má sjá eitthvað fyndið í með góðum endi.

Ekkert af þeim loforðum stóðst, myndin er sorp.

Það besta við kvöldið var á nokkurs vafa þegar að Hlyni minntist á það þegar hann fór á You Got Mail með Bjarna vini sínum. Þeir töldu það nokkuð safe að fara á mynd með Tom Hanks og Mel Gibson.

Af því tilefni sýni ég ykkur mynd af Mel Gibson eins og Hlyni sér hann fyrir sér.

Umspil Íslands og Makedóníu um sæti á HM í handbolta.

EM 2008 í fótbolta.

NBA úrslit.

Ég er í sumarfríi.

Bara afþví að ég get það. Internetið er yndislegt.

Afmælisbarn dagsins er Óli Jóh. Einhverra hluta vegna hefur 5.júní alltaf verið hans dagur.

Óli er fullkomna eintakið sem foreldrar okkar bjuggu til segja sumir en ég kýs að kalla hann gallaða eintakið.

Hann er klár og hálf-guð eins og ég og Kiddi en hann hefur ekki þann eiginleika að tala hátt og mikið, stundum tekur hann þó upp á því en það gen sem leyfir honum að gera það er mjög passívt.

Til hamingju með daginn Óli minn, PES mót verður bráðlega.

Á þjóðhátíðardegi íslendinga í ár kemur út nýjasta plata Coldplay sem ber nafnið Viva La Vida. (loca?)

Colplay hafa t.d. gefið lagið Violet Hill á heimasíðu sinni sem er allt í lagi en seinna lagið sem heyrist, titillag plötunnar er aftur á móti stórgott. Eiginlega bara virkilega gott.

Ég fíla fiðlurnar í því og svo stóru bjölluna og svo er samsöngur sem í raun innsiglar það að ég fíli lagið.

Ég hlakka til að heyra meira af þessari plötu, það er ekki móðins meðal indie fólksins að fíla Coldplay en mér gæti ekki verið meira sama. Gott popp er gott popp, óháð hver flytur.

Tóndæmi dagsins er því lagið Viva La Vida. Bónus er svo video þar sem Coldplay taka þetta sama lag á MTV Movie Awards á sunnudaginn.

Coldplay - Viva La Vida

Sá sem sagði fyrst „Beauty is pain" var ekki að grínast neitt með það.

Þegar Valur og Jói tóku sig til á föstudagskvöldið að vaxa á mér efri hluta baksins í nettu flippi var mér ekki nein skemmtun eða hlátur í huga.

Eftir að hafa drukkið í mig kjark og horft á Ungfrú Ísland til að dreifa huganum uxu djöflahornin á Val og Jóa sem hugsuðu sér gott til glóðarinnar að pína drenginn og sjá hann kippast til og frá úr sársauka.

Eftirfarandi myndband sýnir síðurskrifara öskra eins og stungin grís. Ég skammast mín ekki fyrir þetta, ég er bara saklaus karlmaður með virkilega öflugann hárvöxt. Takið eftir djöfullegum hlátri drengjanna.

Í dag hef ég nýja og öflugri sýn á kvenþjóðina. Konurnar sem héldu uppi heimilum á víkingatímum og ólu upp hetjurnar sem við þekkjum úr Íslendingasögunum eru peð miðað við nútímakonur sem plokka og vaxa allt sem á þeim vex.

Fyrstur inn á Nasa og síðastur út.

Ég hef aldrei verið eins ánægður og stoltur með íslensku þjóðina eins og þegar við gáfum Frakklandi 8 stig í Eurovision. Engin gaf þeim jafn mörg stig nema við og Litháen. Við kunnum að meta góða tóna, það er klárt